Ο Σιλβέστερ Σταλόνε βρίσκεται εδώ και 50 χρόνια στο επίκεντρο της ποπ κουλτούρας, από τότε που εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη ως ο εμβληματικός αουτσάιντερ πυγμάχος Rocky Balboa, σε μια ταινία που έγραψε ο ίδιος και η οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Ακολούθησαν πολλές ακόμη ταινίες του «Rocky», αλλά και ένα δεύτερο κινηματογραφικό franchise, το «Rambo», που σηματοδότησε μια νέα εποχή για τις ταινίες δράσης. Μαζί με τον κάποτε αντίπαλό του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, ο Σταλόνε ενσάρκωσε έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο ανδρισμού: σωματικά επιβλητικό, ηθικά ξεκάθαρο και συναισθηματικά απόμακρο.
Σήμερα, στα 80 του χρόνια, με τα νέα απομνημονεύματά του με τίτλο «The Steps» – μια αναφορά στα διάσημα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας που ανέβηκε τρέχοντας ως Rocky – ο Σταλόνε δείχνει έτοιμος να κοιτάξει πίσω στη ζωή του, στη δουλειά του και στην επίδραση που είχε στην κουλτούρα.
Σε μια ειλικρινή και κατά στιγμές σοκαριστική συνέντευξη, παραδέχεται ότι θα μπορούσε να «χτίσει ένα κάστρο από τις τύψεις» για όσα προκάλεσαν στο μυαλό και στο σώμα του η φιλοδοξία και η φήμη. Παράλληλα, εξηγεί πώς η εξαιρετικά δύσκολη παιδική του ηλικία, με κακοποιητικούς και παραμελητικούς γονείς, διαμόρφωσε την εικόνα του «σκληρού άνδρα» που παρουσίασε στον κόσμο.
«Υπήρξαν δάκρυα, γέλιο, θυμός και πικρία»
Στα απομνημονεύματά του γράφει πως στις δύσκολες στιγμές της ζωής του συνήθιζε να λέει στον εαυτό του να βάζει αυτές τις αναμνήσεις «σε ένα κουτί» και να προχωρά μπροστά.
Ερωτηθείς πώς ήταν να επιστρέψει σε όλα αυτά για το βιβλίο, απάντησε: «Ήταν ένα μείγμα συναισθημάτων. Υπήρξαν δάκρυα, γέλιο, θυμός και πικρία. Και μετά σκέφτηκα: ίσως όλα αυτά ήταν το κίνητρο για να κάνω κάτι εξαιρετικό, αντί να μην έχω καθόλου αγωνία μέσα μου. Είναι σαν να λες: ο τύπος σε γρονθοκόπησε στο στόμα, αλλά μήπως τελικά σου έκανε και μια χάρη; Πιστεύω πραγματικά ότι οι γονείς είναι οι γλύπτες. Σμιλεύουν είτε το αριστούργημά τους είτε την καταστροφή τους».
Η δύσκολη γέννηση και η μερική παράλυση στο πρόσωπο
Ο ίδιος περιγράφει ότι ακόμη και η γέννησή του σημαδεύτηκε από χάος.
«Η μητέρα μου είχε επίσης μεγαλώσει μέσα σε μεγάλη αναταραχή και πραγματικά δεν ήταν άνθρωπος φτιαγμένος για μητρότητα. Είχε μεγαλεπήβολα σχέδια για τη ζωή της, οπότε η εγκυμοσύνη της σε μένα ήταν μια τεράστια διακοπή. Δεν νομίζω ότι ήθελε καν να πιστέψει πως συνέβαινε, ακόμη κι όταν είχε φτάσει στον ένατο μήνα».
Όπως αφηγείται, η μητέρα του βρισκόταν σε λεωφορείο όταν άρχισε ο τοκετός και μεταφέρθηκε σε μια φιλανθρωπικού χαρακτήρα ιατρική δομή.
Κατά τη γέννα χρησιμοποιήθηκαν λαβίδες, προκαλώντας μερική παράλυση στη μία πλευρά του προσώπου του.
«Θα μπορούσε να ήταν χειρότερα, γιατί μερικές φορές μπορεί να προκληθεί εγκεφαλική βλάβη. Αν και ίσως συνέβη και αυτό», λέει γελώντας. «Ήταν τρομερό μεγαλώνοντας, γιατί μιλούσα ακατάληπτα και μουρμούριζα. Ήταν δέκα φορές χειρότερο από τον Rocky».
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι ως παιδί ένιωθε πως είχε κάποια αναπηρία.
«Αν έχεις ψεύδισμα ή τραυλισμό, εσύ το έχεις συνηθίσει. Αλλά οι άλλοι σε κοιτάζουν και λένε: “Τι; Τι γλώσσα είναι αυτή;”».
«Μπορείς να κάνεις περήφανους ανθρώπους που δεν σε ήθελαν εξαρχής;»
Στο βιβλίο του αφήνει να εννοηθεί ότι και οι δύο γονείς του θεωρούσαν πως ο ερχομός του είχε καταστρέψει, με κάποιον τρόπο, τις φιλοδοξίες τους.
«Μπορείς πραγματικά να κάνεις περήφανους ανθρώπους που δεν σε ήθελαν εξαρχής;» γράφει.
Όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός, οι γονείς του τον έστειλαν να ζήσει σε οικοτροφείο και τον επισκέπτονταν μόλις μία φορά τον μήνα.
«Δεν ξέρω αν υπήρχε κάποιος μηχανισμός άμυνας ή κάποιο μπλοκάρισμα απέναντι στην πλήρη εγκατάλειψη, αλλά με μεγάλωσαν ουσιαστικά ξένοι και αυτό έγινε για μένα το φυσιολογικό περιβάλλον. Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ τρυφεροί, οπότε, σε σύγκριση με το σπίτι όπου ζούσα, αυτό ήταν σχεδόν καλύτερο».
Στα απομνημονεύματά του γράφει πως στις δύσκολες στιγμές της ζωής του συνήθιζε να λέει στον εαυτό του να βάζει αυτές τις αναμνήσεις «σε ένα κουτί» και να προχωρά μπροστά.
Ερωτηθείς πώς ήταν να επιστρέψει σε όλα αυτά για το βιβλίο, απάντησε: «Ήταν ένα μείγμα συναισθημάτων. Υπήρξαν δάκρυα, γέλιο, θυμός και πικρία. Και μετά σκέφτηκα: ίσως όλα αυτά ήταν το κίνητρο για να κάνω κάτι εξαιρετικό, αντί να μην έχω καθόλου αγωνία μέσα μου. Είναι σαν να λες: ο τύπος σε γρονθοκόπησε στο στόμα, αλλά μήπως τελικά σου έκανε και μια χάρη; Πιστεύω πραγματικά ότι οι γονείς είναι οι γλύπτες. Σμιλεύουν είτε το αριστούργημά τους είτε την καταστροφή τους».
Η δύσκολη γέννηση και η μερική παράλυση στο πρόσωπο
Ο ίδιος περιγράφει ότι ακόμη και η γέννησή του σημαδεύτηκε από χάος.
«Η μητέρα μου είχε επίσης μεγαλώσει μέσα σε μεγάλη αναταραχή και πραγματικά δεν ήταν άνθρωπος φτιαγμένος για μητρότητα. Είχε μεγαλεπήβολα σχέδια για τη ζωή της, οπότε η εγκυμοσύνη της σε μένα ήταν μια τεράστια διακοπή. Δεν νομίζω ότι ήθελε καν να πιστέψει πως συνέβαινε, ακόμη κι όταν είχε φτάσει στον ένατο μήνα».
Όπως αφηγείται, η μητέρα του βρισκόταν σε λεωφορείο όταν άρχισε ο τοκετός και μεταφέρθηκε σε μια φιλανθρωπικού χαρακτήρα ιατρική δομή.
Κατά τη γέννα χρησιμοποιήθηκαν λαβίδες, προκαλώντας μερική παράλυση στη μία πλευρά του προσώπου του.
«Θα μπορούσε να ήταν χειρότερα, γιατί μερικές φορές μπορεί να προκληθεί εγκεφαλική βλάβη. Αν και ίσως συνέβη και αυτό», λέει γελώντας. «Ήταν τρομερό μεγαλώνοντας, γιατί μιλούσα ακατάληπτα και μουρμούριζα. Ήταν δέκα φορές χειρότερο από τον Rocky».
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι ως παιδί ένιωθε πως είχε κάποια αναπηρία.
«Αν έχεις ψεύδισμα ή τραυλισμό, εσύ το έχεις συνηθίσει. Αλλά οι άλλοι σε κοιτάζουν και λένε: “Τι; Τι γλώσσα είναι αυτή;”».
«Μπορείς να κάνεις περήφανους ανθρώπους που δεν σε ήθελαν εξαρχής;»
Στο βιβλίο του αφήνει να εννοηθεί ότι και οι δύο γονείς του θεωρούσαν πως ο ερχομός του είχε καταστρέψει, με κάποιον τρόπο, τις φιλοδοξίες τους.
«Μπορείς πραγματικά να κάνεις περήφανους ανθρώπους που δεν σε ήθελαν εξαρχής;» γράφει.
Όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός, οι γονείς του τον έστειλαν να ζήσει σε οικοτροφείο και τον επισκέπτονταν μόλις μία φορά τον μήνα.
«Δεν ξέρω αν υπήρχε κάποιος μηχανισμός άμυνας ή κάποιο μπλοκάρισμα απέναντι στην πλήρη εγκατάλειψη, αλλά με μεγάλωσαν ουσιαστικά ξένοι και αυτό έγινε για μένα το φυσιολογικό περιβάλλον. Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ τρυφεροί, οπότε, σε σύγκριση με το σπίτι όπου ζούσα, αυτό ήταν σχεδόν καλύτερο».
«Δεν κατάλαβα τι είναι πραγματική αγάπη μέχρι τα 70 μου»
Η συναισθηματική στέρηση των παιδικών του χρόνων, όπως παραδέχεται, τον έκανε σκληρό.
«Με έκανε πολύ σκληρό, αλλά με λάθος τρόπο. Κυριολεκτικά δεν κατάλαβα τι σημαίνει αληθινή, πραγματική αγάπη μέχρι που έγινα 70 ετών».
Και συνεχίζει: «Το να αγαπάς πραγματικά, χωρίς όρους, με εκείνη την ολοκληρωτική εγκατάλειψη, με εκείνη την παράλογη αγάπη που θα σε έκανε να πηδήξεις μέσα σε ένα ηφαίστειο για κάποιον, αυτό ήρθε αργά στη ζωή μου. Και είναι πολύ λυπηρό».
Ο ίδιος εξηγεί πως για χρόνια ήταν κυριευμένος από την ανάγκη να αποδείξει ότι δεν θα κατέληγε «άλλος ένας αποτυχημένος από τη γειτονιά».
«Ήμουν τρομερά ανταγωνιστικός, σαν pit bull. Αυτό ήταν που με έβαζε σε κίνηση. Δεν είναι υγιές».
Η στιγμή που η μητέρα του έφυγε από το σπίτι
Οι γονείς του είχαν έναν εξαιρετικά εχθρικό και βίαιο γάμο και χώρισαν όταν ο Σταλόνε ήταν περίπου 11 ετών.
Η στιγμή που η μητέρα του ανακοίνωσε πως φεύγει έχει χαραχτεί στη μνήμη του.
«Ήταν τραυματικό. Όταν η μητέρα μου είπε “φεύγω, δεν θα ζω πια εδώ”, θυμάμαι ότι κρατιόμουν από το πόδι της και με έσερνε κυριολεκτικά. Τράβηξε το πόδι της, βγήκε από την πόρτα και αυτό ήταν».
Όπως θυμάται, ο αδελφός του επέστρεψε λίγο αργότερα στο σπίτι και δεν βρήκε κανέναν.
«Νομίζω ότι ο πατέρας μου με είχε πάρει μαζί του στο μαγαζί ή κάπου αλλού. Ο αδελφός μου, λοιπόν, ένιωσε ότι είχε εγκαταλειφθεί και δεν το ξεπέρασε ποτέ. Ποτέ».
Παρότι, όπως λέει, η μητέρα του δεν υπήρξε ποτέ τρυφερή, η ανάγκη του για την αγάπη της παρέμενε βαθιά.
«Υπάρχει μια σύνδεση από τη γέννηση που κάποιοι άνθρωποι τη νιώθουν τόσο έντονα, ώστε, ό,τι κι αν συμβεί, δεν μπορείς να απαλλαγείς από την ανάγκη να έχεις την προσοχή αυτού του ανθρώπου. Είναι ηλεκτρικό. Και μετά, όταν σου το στερούν και σε αφήνουν στο σκοτάδι, είναι τρομερό».
Οι γονείς του είχαν έναν εξαιρετικά εχθρικό και βίαιο γάμο και χώρισαν όταν ο Σταλόνε ήταν περίπου 11 ετών.
Η στιγμή που η μητέρα του ανακοίνωσε πως φεύγει έχει χαραχτεί στη μνήμη του.
«Ήταν τραυματικό. Όταν η μητέρα μου είπε “φεύγω, δεν θα ζω πια εδώ”, θυμάμαι ότι κρατιόμουν από το πόδι της και με έσερνε κυριολεκτικά. Τράβηξε το πόδι της, βγήκε από την πόρτα και αυτό ήταν».
Όπως θυμάται, ο αδελφός του επέστρεψε λίγο αργότερα στο σπίτι και δεν βρήκε κανέναν.
«Νομίζω ότι ο πατέρας μου με είχε πάρει μαζί του στο μαγαζί ή κάπου αλλού. Ο αδελφός μου, λοιπόν, ένιωσε ότι είχε εγκαταλειφθεί και δεν το ξεπέρασε ποτέ. Ποτέ».
Παρότι, όπως λέει, η μητέρα του δεν υπήρξε ποτέ τρυφερή, η ανάγκη του για την αγάπη της παρέμενε βαθιά.
«Υπάρχει μια σύνδεση από τη γέννηση που κάποιοι άνθρωποι τη νιώθουν τόσο έντονα, ώστε, ό,τι κι αν συμβεί, δεν μπορείς να απαλλαγείς από την ανάγκη να έχεις την προσοχή αυτού του ανθρώπου. Είναι ηλεκτρικό. Και μετά, όταν σου το στερούν και σε αφήνουν στο σκοτάδι, είναι τρομερό».
Η ζωή με έναν βίαιο πατέρα
Μετά τον χωρισμό, ο Σταλόνε έμεινε με τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που αγαπούσε τα άλογα και το πόλο αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε βίαια ξεσπάσματα.
«Ήταν συνεχείς εκρήξεις και μετά απόλυτη σιωπή. Αν μιλούσαμε και του έλεγα “δεν ξέρω αν συμφωνώ με αυτό”, άρχιζε να στριφογυρίζει το πιρούνι του και να ρουφάει τα δόντια του. Και ήξερες τι ερχόταν».
«Το επόμενο πράγμα που καταλάβαινες ήταν μπαμ! Είχε πολύ μεγάλα χέρια. Μάθαινες να σκύβεις».
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι άφησε πολλές ιστορίες έξω από το βιβλίο, επειδή δεν ήθελε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα.
«Δεν έβαλα πολλά πράγματα στο βιβλίο γιατί δεν ήθελα να γίνει μια γιορτή αυτολύπησης. Αλλά ήταν τρέλα».
Θυμάται χαρακτηριστικά ένα περιστατικό πριν από την εκκλησία.
«Μου είπε: “Πήγαινε στο μαγαζί να αγοράσεις ψωμί”. Εγώ γύρισα με άλειμμα για σάντουιτς αντί για ψωμί και με κλώτσησε στο στομάχι. Με ξάπλωσε κάτω, μπήκε στο αυτοκίνητο και πήγε στην εκκλησία. Κι εγώ έμεινα στον δρόμο με τη μαγιονέζα. Πραγματικά, είναι απίστευτο», καταλήγει.
Μετά τον χωρισμό, ο Σταλόνε έμεινε με τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που αγαπούσε τα άλογα και το πόλο αλλά, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε βίαια ξεσπάσματα.
«Ήταν συνεχείς εκρήξεις και μετά απόλυτη σιωπή. Αν μιλούσαμε και του έλεγα “δεν ξέρω αν συμφωνώ με αυτό”, άρχιζε να στριφογυρίζει το πιρούνι του και να ρουφάει τα δόντια του. Και ήξερες τι ερχόταν».
«Το επόμενο πράγμα που καταλάβαινες ήταν μπαμ! Είχε πολύ μεγάλα χέρια. Μάθαινες να σκύβεις».
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι άφησε πολλές ιστορίες έξω από το βιβλίο, επειδή δεν ήθελε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα.
«Δεν έβαλα πολλά πράγματα στο βιβλίο γιατί δεν ήθελα να γίνει μια γιορτή αυτολύπησης. Αλλά ήταν τρέλα».
Θυμάται χαρακτηριστικά ένα περιστατικό πριν από την εκκλησία.
«Μου είπε: “Πήγαινε στο μαγαζί να αγοράσεις ψωμί”. Εγώ γύρισα με άλειμμα για σάντουιτς αντί για ψωμί και με κλώτσησε στο στομάχι. Με ξάπλωσε κάτω, μπήκε στο αυτοκίνητο και πήγε στην εκκλησία. Κι εγώ έμεινα στον δρόμο με τη μαγιονέζα. Πραγματικά, είναι απίστευτο», καταλήγει.
«Χρησιμοποιούσα τη λέξη “σκληρός” για κάτι πολύ πιο σκοτεινό»
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε περιγράφει τον πατέρα του όχι μόνο ως κακοποιητικό, αλλά και ως έναν άνθρωπο που τον αντιμετώπιζε ανταγωνιστικά, προσπαθώντας συχνά να τον μειώσει ή να τον ταπεινώσει.
Ακόμη και όταν ο νεαρός Σταλόνε εξελίχθηκε σε πολύ καλό παίκτη του πόλο, η σχέση τους παρέμενε εκρηκτική. Σε έναν αγώνα, όπως θυμάται, ο πατέρας του τον τράβηξε από το άλογο και τον χτύπησε μπροστά σε όλους.
Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτή η συμπεριφορά είχε βαθύτερες οικογενειακές ρίζες.
«Ο πατέρας του ήταν έτσι. Ήταν ένας πολύ στωικός κουρέας, ψυχρός σαν πάγος. Έτσι και ο δικός μου πατέρας έγινε πολύ ψυχρός και πολύ σκληρός».
Σε ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά που αφηγείται, θυμάται πως ο πατέρας του σκότωσε μια γάτα που έκανε θόρυβο έξω από το σπίτι.
«Νομίζω ότι το έκανε για να με εντυπωσιάσει. Σαν να μου έλεγε: “Ποτέ δεν θα γίνεις τόσο σκληρός όσο ο πατέρας σου”. Και δεν θα γίνω. Δεν υπάρχει περίπτωση. Αυτό είναι άλλο επίπεδο».
Όταν η δημοσιογράφος τού επισημαίνει πως όλα αυτά δεν ακούγονται σαν «σκληρότητα», αλλά σαν κάτι βαθιά προβληματικό, ο ίδιος συμφωνεί.
«Έχεις δίκιο. Χρησιμοποιώ τη λέξη “σκληρός” σαν μια ανδρική σημαία για κάτι πολύ πιο διεστραμμένο και παράξενο». Και πολύ πιο σκοτεινό. «Ναι. Και σκοτεινό».
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε περιγράφει τον πατέρα του όχι μόνο ως κακοποιητικό, αλλά και ως έναν άνθρωπο που τον αντιμετώπιζε ανταγωνιστικά, προσπαθώντας συχνά να τον μειώσει ή να τον ταπεινώσει.
Ακόμη και όταν ο νεαρός Σταλόνε εξελίχθηκε σε πολύ καλό παίκτη του πόλο, η σχέση τους παρέμενε εκρηκτική. Σε έναν αγώνα, όπως θυμάται, ο πατέρας του τον τράβηξε από το άλογο και τον χτύπησε μπροστά σε όλους.
Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτή η συμπεριφορά είχε βαθύτερες οικογενειακές ρίζες.
«Ο πατέρας του ήταν έτσι. Ήταν ένας πολύ στωικός κουρέας, ψυχρός σαν πάγος. Έτσι και ο δικός μου πατέρας έγινε πολύ ψυχρός και πολύ σκληρός».
Σε ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά που αφηγείται, θυμάται πως ο πατέρας του σκότωσε μια γάτα που έκανε θόρυβο έξω από το σπίτι.
«Νομίζω ότι το έκανε για να με εντυπωσιάσει. Σαν να μου έλεγε: “Ποτέ δεν θα γίνεις τόσο σκληρός όσο ο πατέρας σου”. Και δεν θα γίνω. Δεν υπάρχει περίπτωση. Αυτό είναι άλλο επίπεδο».
Όταν η δημοσιογράφος τού επισημαίνει πως όλα αυτά δεν ακούγονται σαν «σκληρότητα», αλλά σαν κάτι βαθιά προβληματικό, ο ίδιος συμφωνεί.
«Έχεις δίκιο. Χρησιμοποιώ τη λέξη “σκληρός” σαν μια ανδρική σημαία για κάτι πολύ πιο διεστραμμένο και παράξενο». Και πολύ πιο σκοτεινό. «Ναι. Και σκοτεινό».
Η μοναδική τρυφερή ανάμνηση από τον πατέρα του
Μέσα σε μια παιδική ηλικία γεμάτη φόβο και βία, ο Σταλόνε θυμάται μόλις μία στιγμή πραγματικής τρυφερότητας.
Ήταν περίπου εννέα ετών και είχε περάσει τη μέρα φροντίζοντας τα άλογα του πατέρα του. Στην επιστροφή από τον στάβλο αποκοιμήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο.
«Έβαλε το κεφάλι μου πάνω στο γόνατό του και ακούμπησε τα χέρια του στο κεφάλι μου. Δεν το ξεπέρασα ποτέ. Σκέφτηκα: “Α, έτσι είναι λοιπόν αυτό το συναίσθημα”. Απλώς να χαϊδεύεις τα μαλλιά του παιδιού σου». Ήταν, όπως λέει, η μοναδική φορά. «Μία και τέλος».
Μέσα σε μια παιδική ηλικία γεμάτη φόβο και βία, ο Σταλόνε θυμάται μόλις μία στιγμή πραγματικής τρυφερότητας.
Ήταν περίπου εννέα ετών και είχε περάσει τη μέρα φροντίζοντας τα άλογα του πατέρα του. Στην επιστροφή από τον στάβλο αποκοιμήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο.
«Έβαλε το κεφάλι μου πάνω στο γόνατό του και ακούμπησε τα χέρια του στο κεφάλι μου. Δεν το ξεπέρασα ποτέ. Σκέφτηκα: “Α, έτσι είναι λοιπόν αυτό το συναίσθημα”. Απλώς να χαϊδεύεις τα μαλλιά του παιδιού σου». Ήταν, όπως λέει, η μοναδική φορά. «Μία και τέλος».
Οι εβδομάδες στο ψυχιατρικό ίδρυμα
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του άλλαξε πολλά σχολεία. Ένα από αυτά ήταν το Devereux, ένα ίδρυμα για παιδιά με προβλήματα συμπεριφοράς και πειθαρχίας.
Εκεί, όπως αφηγείται, οι έφηβοι που παραβίαζαν τους κανόνες μπορούσαν να τιμωρηθούν με εγκλεισμό σε έναν χώρο που αποκαλούσαν «Park Lodge» ή «Snake Pit».
Εξωτερικά έμοιαζε με μεγάλο παλιό σπίτι της δεκαετίας του 1920.
«Μόλις έμπαινες μέσα, βρισκόσουν στην καρδιά της τρέλας. Η μυρωδιά, η βρωμιά, άνθρωποι να τρέχουν γυμνοί, να γρατζουνάνε, δεμένοι, να τους τρέχουν τα σάλια. Πίστευαν ότι αυτό θα σε έκανε να μην ξαναπαραβιάσεις ποτέ τους κανόνες».
Ο Σταλόνε έμεινε εκεί για περίπου δύο εβδομάδες.
Θυμάται ακόμη μια επίθεση που δέχθηκε από άλλον τρόφιμο, έναν μεγαλόσωμο άνδρα που, όπως περιγράφει, επιχείρησε να του επιτεθεί σεξουαλικά μέσα σε τουαλέτα.
Φρουροί παρενέβησαν και τον απομάκρυναν.
Όταν ο Σταλόνε βγήκε τελικά από τη δομή, ο διευθυντής του σχολείου τον ρώτησε αν «πήρε το μάθημά του».
«Του είπα: “Έμαθα κάτι πολύ περισσότερο. Έμαθα ότι δεν μπορείτε να με σπάσετε”».
Αυτή η σκέψη, λέει, τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.
«Η καρδιά μου μπορούσε να σπάσει, όπως όλων των ανθρώπων. Αλλά η θέλησή μου; Όχι».
Το Devereux, απαντώντας αργότερα για τις αναμνήσεις του ηθοποιού, δήλωσε ότι σέβεται το δικαίωμά του να αφηγηθεί την ιστορία του όπως ο ίδιος τη βίωσε και εξέφρασε λύπη για οποιοδήποτε τραύμα θυμάται ότι υπέστη.
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του άλλαξε πολλά σχολεία. Ένα από αυτά ήταν το Devereux, ένα ίδρυμα για παιδιά με προβλήματα συμπεριφοράς και πειθαρχίας.
Εκεί, όπως αφηγείται, οι έφηβοι που παραβίαζαν τους κανόνες μπορούσαν να τιμωρηθούν με εγκλεισμό σε έναν χώρο που αποκαλούσαν «Park Lodge» ή «Snake Pit».
Εξωτερικά έμοιαζε με μεγάλο παλιό σπίτι της δεκαετίας του 1920.
«Μόλις έμπαινες μέσα, βρισκόσουν στην καρδιά της τρέλας. Η μυρωδιά, η βρωμιά, άνθρωποι να τρέχουν γυμνοί, να γρατζουνάνε, δεμένοι, να τους τρέχουν τα σάλια. Πίστευαν ότι αυτό θα σε έκανε να μην ξαναπαραβιάσεις ποτέ τους κανόνες».
Ο Σταλόνε έμεινε εκεί για περίπου δύο εβδομάδες.
Θυμάται ακόμη μια επίθεση που δέχθηκε από άλλον τρόφιμο, έναν μεγαλόσωμο άνδρα που, όπως περιγράφει, επιχείρησε να του επιτεθεί σεξουαλικά μέσα σε τουαλέτα.
Φρουροί παρενέβησαν και τον απομάκρυναν.
Όταν ο Σταλόνε βγήκε τελικά από τη δομή, ο διευθυντής του σχολείου τον ρώτησε αν «πήρε το μάθημά του».
«Του είπα: “Έμαθα κάτι πολύ περισσότερο. Έμαθα ότι δεν μπορείτε να με σπάσετε”».
Αυτή η σκέψη, λέει, τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.
«Η καρδιά μου μπορούσε να σπάσει, όπως όλων των ανθρώπων. Αλλά η θέλησή μου; Όχι».
Το Devereux, απαντώντας αργότερα για τις αναμνήσεις του ηθοποιού, δήλωσε ότι σέβεται το δικαίωμά του να αφηγηθεί την ιστορία του όπως ο ίδιος τη βίωσε και εξέφρασε λύπη για οποιοδήποτε τραύμα θυμάται ότι υπέστη.
Η Νέα Υόρκη, ένα μικροσκοπικό δωμάτιο και το όνειρο της υποκριτικής
Στα 20 του χρόνια, έχοντας εγκαταλείψει το κολέγιο και ταξιδέψει στην Ευρώπη σχεδόν χωρίς χρήματα, ο Σταλόνε έφτασε στη Νέα Υόρκη με ένα και μοναδικό όνειρο: να γίνει ηθοποιός.
Βρήκε δουλειά ως ταξιθέτης σε κινηματογράφο.
Και εκεί άρχισε να μελετά το κοινό.
«Ήθελα πραγματικά να μάθω. Ήμουν ανύπαρκτος. Φορούσα αυτή τη στολή και ο κόσμος ούτε καν με έβλεπε. Εγώ όμως μπορούσα να βλέπω πού γελούσαν, πού όχι, ποιος σηκωνόταν να φύγει και γιατί».
Άρχισε να καταγράφει διαλόγους από τις αγαπημένες του ταινίες και να παρατηρεί τι λειτουργούσε δραματουργικά.
Ζούσε τότε σε ένα δωμάτιο μόλις περίπου δύο επί δυόμισι μέτρα.
«Καθόμουν στο κρεβάτι μου και χρησιμοποιούσα παλιούς δίσκους των Traffic και των Blood, Sweat & Tears σαν γραφείο».
Υπήρχαν στιγμές που αμφέβαλλε για τα πάντα. «Σκεφτόμουν: “Κι αν αυτό είναι όλο, Sly; Κάθεσαι σαν χαζός στη μέση ενός κρεβατιού και κάνεις κάτι που σε όλους τους άλλους ακούγεται γελοίο”».
Και τότε επέστρεφε στο μάθημα από το ψυχιατρικό ίδρυμα.
«Μην πας εκεί. Πάρε τον φόβο, κατάπιέ τον και προχώρα».
Στα 20 του χρόνια, έχοντας εγκαταλείψει το κολέγιο και ταξιδέψει στην Ευρώπη σχεδόν χωρίς χρήματα, ο Σταλόνε έφτασε στη Νέα Υόρκη με ένα και μοναδικό όνειρο: να γίνει ηθοποιός.
Βρήκε δουλειά ως ταξιθέτης σε κινηματογράφο.
Και εκεί άρχισε να μελετά το κοινό.
«Ήθελα πραγματικά να μάθω. Ήμουν ανύπαρκτος. Φορούσα αυτή τη στολή και ο κόσμος ούτε καν με έβλεπε. Εγώ όμως μπορούσα να βλέπω πού γελούσαν, πού όχι, ποιος σηκωνόταν να φύγει και γιατί».
Άρχισε να καταγράφει διαλόγους από τις αγαπημένες του ταινίες και να παρατηρεί τι λειτουργούσε δραματουργικά.
Ζούσε τότε σε ένα δωμάτιο μόλις περίπου δύο επί δυόμισι μέτρα.
«Καθόμουν στο κρεβάτι μου και χρησιμοποιούσα παλιούς δίσκους των Traffic και των Blood, Sweat & Tears σαν γραφείο».
Υπήρχαν στιγμές που αμφέβαλλε για τα πάντα. «Σκεφτόμουν: “Κι αν αυτό είναι όλο, Sly; Κάθεσαι σαν χαζός στη μέση ενός κρεβατιού και κάνεις κάτι που σε όλους τους άλλους ακούγεται γελοίο”».
Και τότε επέστρεφε στο μάθημα από το ψυχιατρικό ίδρυμα.
«Μην πας εκεί. Πάρε τον φόβο, κατάπιέ τον και προχώρα».
Ο θυμός που έγινε τέχνη
Ο Σταλόνε περιγράφει μέσα του ένα «καζάνι συναισθημάτων» που μπορούσε να ξεχειλίσει είτε ως βία είτε ως δημιουργικότητα.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το φινάλε του *First Blood*.
Η συναισθηματική κατάρρευση του Rambo δεν ήταν αρχικά γραμμένη έτσι.
«Βγήκε από μέσα μου. Είπα: “Αυτό έρχεται από εκείνο το καζάνι”».
Ο ίδιος ταυτίστηκε βαθιά με την αίσθηση της απόρριψης που κουβαλούσαν οι βετεράνοι του Βιετνάμ.
«Μπορείς να με πεις άσχημο, μπορείς να με πεις κοντό. Απλώς μη με πεις ηλίθιο. Γιατί αυτό έλεγε ο πατέρας μου».
Κάθε φορά που ένιωθε ότι κάποιος αμφισβητούσε τη νοημοσύνη του, αντιδρούσε σχεδόν μανιωδώς.
«Δούλευα, δούλευα, δούλευα. Είμαι 80 ετών και σήμερα σηκώθηκα στις πέντε το πρωί για να μελετήσω διαλόγους που δεν χρειάζεται να πω πριν από έναν μήνα».
Τη διάσημη σκηνή κατάρρευσης στο «First Blood» την γύρισε σε «ένα μόνο take».
«Για λίγα δευτερόλεπτα είχα χαθεί. Μερικές φορές στην υποκριτική, στη ζωγραφική ή στο γράψιμο χάνεις υποσυνείδητα τον εαυτό σου. Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι».
Ο Σταλόνε περιγράφει μέσα του ένα «καζάνι συναισθημάτων» που μπορούσε να ξεχειλίσει είτε ως βία είτε ως δημιουργικότητα.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το φινάλε του *First Blood*.
Η συναισθηματική κατάρρευση του Rambo δεν ήταν αρχικά γραμμένη έτσι.
«Βγήκε από μέσα μου. Είπα: “Αυτό έρχεται από εκείνο το καζάνι”».
Ο ίδιος ταυτίστηκε βαθιά με την αίσθηση της απόρριψης που κουβαλούσαν οι βετεράνοι του Βιετνάμ.
«Μπορείς να με πεις άσχημο, μπορείς να με πεις κοντό. Απλώς μη με πεις ηλίθιο. Γιατί αυτό έλεγε ο πατέρας μου».
Κάθε φορά που ένιωθε ότι κάποιος αμφισβητούσε τη νοημοσύνη του, αντιδρούσε σχεδόν μανιωδώς.
«Δούλευα, δούλευα, δούλευα. Είμαι 80 ετών και σήμερα σηκώθηκα στις πέντε το πρωί για να μελετήσω διαλόγους που δεν χρειάζεται να πω πριν από έναν μήνα».
Τη διάσημη σκηνή κατάρρευσης στο «First Blood» την γύρισε σε «ένα μόνο take».
«Για λίγα δευτερόλεπτα είχα χαθεί. Μερικές φορές στην υποκριτική, στη ζωγραφική ή στο γράψιμο χάνεις υποσυνείδητα τον εαυτό σου. Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι».
«Το Rocky ήταν η τελευταία μου ευκαιρία»
Οι απορρίψεις στη Νέα Υόρκη ήταν αμέτρητες. Η ιδιαίτερη εμφάνιση και ο τρόπος ομιλίας του λειτουργούσαν συχνά εναντίον του.
Έτσι έγραψε τον Rocky για τον ίδιο. Τα στούντιο ενθουσιάστηκαν με το σενάριο, αλλά ήθελαν άλλον πρωταγωνιστή. Του πρόσφεραν ολοένα και περισσότερα χρήματα για να παραχωρήσει το έργο χωρίς να παίξει ο ίδιος.
Ήθελαν ονόματα όπως ο Τζέιμς Κάαν ή ο Ράιαν Ο’Νιλ. Ο Σταλόνε αρνήθηκε.
«Αυτό ήταν. Είχα τελειώσει. Είχα λιγότερα από 100 δολάρια στην τράπεζα».
Κι όμως ήξερε πως δεν μπορούσε να παραδώσει τον ρόλο.
«Είπα: “Θεέ μου, ξέρω μέσα στην καρδιά μου ότι αν το κάνω αυτό, θα το μετανιώνω για όλη μου τη ζωή”. Ήξερα ότι αυτό ήταν το σταυροδρόμι. Αυτή ήταν η γέφυρα. Και αν δεν την περάσεις, τότε πήδα από αυτήν».
Οι απορρίψεις στη Νέα Υόρκη ήταν αμέτρητες. Η ιδιαίτερη εμφάνιση και ο τρόπος ομιλίας του λειτουργούσαν συχνά εναντίον του.
Έτσι έγραψε τον Rocky για τον ίδιο. Τα στούντιο ενθουσιάστηκαν με το σενάριο, αλλά ήθελαν άλλον πρωταγωνιστή. Του πρόσφεραν ολοένα και περισσότερα χρήματα για να παραχωρήσει το έργο χωρίς να παίξει ο ίδιος.
Ήθελαν ονόματα όπως ο Τζέιμς Κάαν ή ο Ράιαν Ο’Νιλ. Ο Σταλόνε αρνήθηκε.
«Αυτό ήταν. Είχα τελειώσει. Είχα λιγότερα από 100 δολάρια στην τράπεζα».
Κι όμως ήξερε πως δεν μπορούσε να παραδώσει τον ρόλο.
«Είπα: “Θεέ μου, ξέρω μέσα στην καρδιά μου ότι αν το κάνω αυτό, θα το μετανιώνω για όλη μου τη ζωή”. Ήξερα ότι αυτό ήταν το σταυροδρόμι. Αυτή ήταν η γέφυρα. Και αν δεν την περάσεις, τότε πήδα από αυτήν».
Έβαλε τον πατέρα του στο «Rocky» γιατί ήθελε απλώς να τον κάνει περήφανο
Παρά την κακοποίηση και τη δύσκολη σχέση τους, ο Σταλόνε έδωσε στον πατέρα του έναν μικρό ρόλο στο «Rocky»: εκείνον του χρονομέτρη που χτυπούσε το καμπανάκι στον μεγάλο αγώνα. Γιατί;
«Ήταν σαν να έλεγα: Θέλω απλώς να με αγαπήσεις λίγο. Κοίτα τι έκανα. Μοιράσου το μαζί μου. Ξέρω ότι σε όλη μου τη ζωή πίστευες ότι ήμουν ανόητος, αλλά να που φτάσαμε εδώ».
Ακόμη και αυτό, όμως, κατέληξε σε καβγά.
Ο πατέρας του δεν χτυπούσε το καμπανάκι στην κατάλληλη στιγμή, διαλύοντας τη χορογραφία του αγώνα.
«Και φυσικά στο τέλος καταλήξαμε σε σύγκρουση. Έγινε πολύ άσχημο. Κανονικό κακό ιταλικό δράμα».
Για λίγο, πάντως, είχε πιστέψει πως επιτέλους θα άκουγε την αναγνώριση που ζητούσε από παιδί. «Σκέφτηκα: Θεέ μου, ίσως να είναι περήφανος.
Παρά την κακοποίηση και τη δύσκολη σχέση τους, ο Σταλόνε έδωσε στον πατέρα του έναν μικρό ρόλο στο «Rocky»: εκείνον του χρονομέτρη που χτυπούσε το καμπανάκι στον μεγάλο αγώνα. Γιατί;
«Ήταν σαν να έλεγα: Θέλω απλώς να με αγαπήσεις λίγο. Κοίτα τι έκανα. Μοιράσου το μαζί μου. Ξέρω ότι σε όλη μου τη ζωή πίστευες ότι ήμουν ανόητος, αλλά να που φτάσαμε εδώ».
Ακόμη και αυτό, όμως, κατέληξε σε καβγά.
Ο πατέρας του δεν χτυπούσε το καμπανάκι στην κατάλληλη στιγμή, διαλύοντας τη χορογραφία του αγώνα.
«Και φυσικά στο τέλος καταλήξαμε σε σύγκρουση. Έγινε πολύ άσχημο. Κανονικό κακό ιταλικό δράμα».
Για λίγο, πάντως, είχε πιστέψει πως επιτέλους θα άκουγε την αναγνώριση που ζητούσε από παιδί. «Σκέφτηκα: Θεέ μου, ίσως να είναι περήφανος.
«Μπορώ να χτίσω ένα κάστρο ήταν ευκολότερη»
Όταν το Rocky έφτασε στα Όσκαρ, ο Σταλόνε την προσκάλεσε να τον συνοδεύσει, αλλά εκείνη δεν ανταποκρίθηκε όπως περίμενε.
Αργότερα, τη δεκαετία του 1990, η μητέρα του έγινε τηλεοπτική μέντιουμ, εμφανιζόμενη με τουρμπάνια και στρας.
Ο Σταλόνε θυμάται με αμηχανία τις δημόσιες εμφανίσεις της, ακόμη και τις συγκρούσεις της με τον πατέρα του στον αέρα της εκπομπής του Howard Stern. «Είχα τη μητέρα μου και τον πατέρα μου να τσακώνονται στο Howard Stern! Ποιος άλλος πρέπει να περάσει κάτι τέτοιο;».
Κάποτε τη ρώτησε αν είχε μετανιώσει ποτέ για κάτι. «Μου είπε: “Όχι. Γιατί;”».
Η απάντηση τον συγκλόνισε.
«Εγώ ζω μέσα στις τύψεις. Μπορώ να χτίσω ένα κάστρο από τις τύψεις».
Όταν το Rocky έφτασε στα Όσκαρ, ο Σταλόνε την προσκάλεσε να τον συνοδεύσει, αλλά εκείνη δεν ανταποκρίθηκε όπως περίμενε.
Αργότερα, τη δεκαετία του 1990, η μητέρα του έγινε τηλεοπτική μέντιουμ, εμφανιζόμενη με τουρμπάνια και στρας.
Ο Σταλόνε θυμάται με αμηχανία τις δημόσιες εμφανίσεις της, ακόμη και τις συγκρούσεις της με τον πατέρα του στον αέρα της εκπομπής του Howard Stern. «Είχα τη μητέρα μου και τον πατέρα μου να τσακώνονται στο Howard Stern! Ποιος άλλος πρέπει να περάσει κάτι τέτοιο;».
Κάποτε τη ρώτησε αν είχε μετανιώσει ποτέ για κάτι. «Μου είπε: “Όχι. Γιατί;”».
Η απάντηση τον συγκλόνισε.
«Εγώ ζω μέσα στις τύψεις. Μπορώ να χτίσω ένα κάστρο από τις τύψεις».
Οι κρίσεις πανικού που τον γονάτιζαν
Παρά την εικόνα του αήττητου action hero, ο Σταλόνε αποκαλύπτει ότι έχει υποφέρει για χρόνια από έντονες κρίσεις άγχους. Η πρώτη εμφανίστηκε όταν ήταν 36 ετών.
«Σηκώθηκα ξαφνικά, σηκώθηκαν οι τρίχες στον αυχένα μου, άρχισα να ζεσταίνομαι και είπα: “Πεθαίνω. Αυτό ήταν”».
Κατέρρευσε μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα προβολών. Οι κρίσεις επανέρχονταν ξανά και ξανά.
Ακόμη και πριν από τηλεοπτικές εμφανίσεις μπορούσε ξαφνικά να νιώσει ότι χάνει τον έλεγχο.
Μεγαλώνοντας, το πρόβλημα έγινε εντονότερο σε χώρους με πολύ κόσμο.
«Μπορούσα να είμαι με τη γυναίκα μου σε μια έκθεση τέχνης και, καθώς το δωμάτιο γέμιζε, να λέω: “Καταρρέω”. Και εκείνη να μου λέει: “Πάμε να φύγουμε”. Υπάρχει κάτι που ακόμη κοχλάζει μέσα μου».
Παρά την εικόνα του αήττητου action hero, ο Σταλόνε αποκαλύπτει ότι έχει υποφέρει για χρόνια από έντονες κρίσεις άγχους. Η πρώτη εμφανίστηκε όταν ήταν 36 ετών.
«Σηκώθηκα ξαφνικά, σηκώθηκαν οι τρίχες στον αυχένα μου, άρχισα να ζεσταίνομαι και είπα: “Πεθαίνω. Αυτό ήταν”».
Κατέρρευσε μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα προβολών. Οι κρίσεις επανέρχονταν ξανά και ξανά.
Ακόμη και πριν από τηλεοπτικές εμφανίσεις μπορούσε ξαφνικά να νιώσει ότι χάνει τον έλεγχο.
Μεγαλώνοντας, το πρόβλημα έγινε εντονότερο σε χώρους με πολύ κόσμο.
«Μπορούσα να είμαι με τη γυναίκα μου σε μια έκθεση τέχνης και, καθώς το δωμάτιο γέμιζε, να λέω: “Καταρρέω”. Και εκείνη να μου λέει: “Πάμε να φύγουμε”. Υπάρχει κάτι που ακόμη κοχλάζει μέσα μου».
«Δεν ήμουν πολύ καλός πατέρας»
Ο άνθρωπος που μεγάλωσε χωρίς ουσιαστικό πρότυπο γονικής αγάπης έγινε αργότερα πατέρας πέντε παιδιών.
Και η αποτίμησή του είναι αυστηρή.
«Δεν ήμουν πραγματικά πολύ καλός πατέρας».
Για τη σύζυγό του, Τζένιφερ Φλάβιν, μιλά με θαυμασμό. «Είναι η καλύτερη γυναίκα που υπάρχει. Είναι απίστευτα δοτική».
Ο ίδιος παραδέχεται ότι για μεγάλο μέρος της ζωής του δεν είχε αυτή την ικανότητα απόλυτης αυτοπαράδοσης.
«Στον πρώτο μου γάμο ήμουν σε λειτουργία πολεμιστή: ας κατακτήσουμε τον κόσμο. Όλα τα άλλα έμεναν πίσω».
Ο άνθρωπος που μεγάλωσε χωρίς ουσιαστικό πρότυπο γονικής αγάπης έγινε αργότερα πατέρας πέντε παιδιών.
Και η αποτίμησή του είναι αυστηρή.
«Δεν ήμουν πραγματικά πολύ καλός πατέρας».
Για τη σύζυγό του, Τζένιφερ Φλάβιν, μιλά με θαυμασμό. «Είναι η καλύτερη γυναίκα που υπάρχει. Είναι απίστευτα δοτική».
Ο ίδιος παραδέχεται ότι για μεγάλο μέρος της ζωής του δεν είχε αυτή την ικανότητα απόλυτης αυτοπαράδοσης.
«Στον πρώτο μου γάμο ήμουν σε λειτουργία πολεμιστή: ας κατακτήσουμε τον κόσμο. Όλα τα άλλα έμεναν πίσω».
Ο θάνατος του γιου του Sage και η κραυγή που δεν ξέχασε ποτέ
Το 2012 ο Σταλόνε βίωσε ίσως τη μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής του.
Ο μεγαλύτερος γιος του, Sage, πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών από αδιάγνωστη καρδιοπάθεια.
«Έχεις τόσα επεισόδια ενοχής. Τι θα μπορούσα να είχα κάνει; Έπρεπε να είμαι εκεί; Κι αν είχα κάνει αυτό; Κι αν είχα πάει δεξιά αντί αριστερά;».
Την είδηση την έμαθε από τον τότε σύζυγο της μητέρας του, έναν γιατρό που δεν είχε καν γνωρίσει.
«Με πήρε και μου είπε: “Sly, έφυγε. Ο Sage έφυγε”. Του είπα: “Έφυγε πού;”. “Πέθανε. Έφυγε. Λυπάμαι”. Και έκλεισε».
Για περίπου μία εβδομάδα λειτουργούσε σχεδόν μηχανικά. Ώσπου έμεινε μόνος.
«Ήμουν μόνος στο δωμάτιό μου και βγήκε από μέσα μου μια κραυγή που δεν είχα ακούσει ποτέ πριν και δεν ξανάκουσα ποτέ μετά. Ήταν πόνος, θλίψη και ενοχή. Δεν ήταν ανθρώπινο».
Και μετά από μια μεγάλη παύση, δεν θέλησε να συνεχίσει άλλο.
«Πίσω στον Rocky», είπε.
Το 2012 ο Σταλόνε βίωσε ίσως τη μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής του.
Ο μεγαλύτερος γιος του, Sage, πέθανε σε ηλικία μόλις 36 ετών από αδιάγνωστη καρδιοπάθεια.
«Έχεις τόσα επεισόδια ενοχής. Τι θα μπορούσα να είχα κάνει; Έπρεπε να είμαι εκεί; Κι αν είχα κάνει αυτό; Κι αν είχα πάει δεξιά αντί αριστερά;».
Την είδηση την έμαθε από τον τότε σύζυγο της μητέρας του, έναν γιατρό που δεν είχε καν γνωρίσει.
«Με πήρε και μου είπε: “Sly, έφυγε. Ο Sage έφυγε”. Του είπα: “Έφυγε πού;”. “Πέθανε. Έφυγε. Λυπάμαι”. Και έκλεισε».
Για περίπου μία εβδομάδα λειτουργούσε σχεδόν μηχανικά. Ώσπου έμεινε μόνος.
«Ήμουν μόνος στο δωμάτιό μου και βγήκε από μέσα μου μια κραυγή που δεν είχα ακούσει ποτέ πριν και δεν ξανάκουσα ποτέ μετά. Ήταν πόνος, θλίψη και ενοχή. Δεν ήταν ανθρώπινο».
Και μετά από μια μεγάλη παύση, δεν θέλησε να συνεχίσει άλλο.
«Πίσω στον Rocky», είπε.
Η φήμη δεν τον κατέστρεψε – τον έκανε εκδικητικό
Το Rocky απέσπασε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας.
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ο άγνωστος ηθοποιός έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλιγουντ.
Η φήμη, όπως παραδέχεται, δεν τον έκανε καλύτερο.
«Δεν με έσπασε. Με έκανε μαχητικό. Με έκανε εκδικητικό, σαν να έλεγα συνεχώς “σας τα έλεγα”. Έγινα ανυπόφορος. Δεν υπήρχε ίχνος ταπεινότητας».
Χρόνια αργότερα, ντρεπόταν για τη συμπεριφορά του. «Έφτασα να απωθήσω ολόκληρο τον Τύπο και ανθρώπους που είχαν πιστέψει σε μένα».
Το Rocky απέσπασε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας.
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ο άγνωστος ηθοποιός έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλιγουντ.
Η φήμη, όπως παραδέχεται, δεν τον έκανε καλύτερο.
«Δεν με έσπασε. Με έκανε μαχητικό. Με έκανε εκδικητικό, σαν να έλεγα συνεχώς “σας τα έλεγα”. Έγινα ανυπόφορος. Δεν υπήρχε ίχνος ταπεινότητας».
Χρόνια αργότερα, ντρεπόταν για τη συμπεριφορά του. «Έφτασα να απωθήσω ολόκληρο τον Τύπο και ανθρώπους που είχαν πιστέψει σε μένα».
Ο πόλεμος με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ
Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε και ένας άλλος γίγαντας του action cinema: ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι δεν άντεχε ούτε να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο μαζί του.
«Ήταν μια πρόκληση. Νόμιζα ότι είχα βρει τη θέση μου και ξαφνικά βλέπω αυτόν τον τύπο, αυτή την ακίνητη δύναμη, έναν άνθρωπο με τεράστια αυτοπεποίθηση»
Ο ίδιος περιγράφει τη διαφορά τους χαρακτηριστικά: «Εγώ ήμουν ωμή δύναμη. Εκείνος ήταν μακιαβελικά ψύχραιμος».
Ο ανταγωνισμός τους οδήγησε σε έναν άτυπο αγώνα υπερβολής.
«Μεγαλύτερα όπλα, περισσότερος θόρυβος, περισσότερη δράση, διαμελισμένα σώματα — τα πάντα».
Σήμερα θεωρεί ότι μαζί δημιούργησαν ένα κινηματογραφικό είδος που δύσκολα θα επαναληφθεί: την υπερβολική action αισθητική της δεκαετίας του ’80.
«Ήταν σαν τον Ali και τον Frazier. Χρειάζεσαι αυτόν τον άνθρωπο που σε αναγκάζει να βγάλεις κάτι περισσότερο από μέσα σου».
Αργότερα έγιναν φίλοι, συνεργάστηκαν στο The Expendables και ο Σταλόνε τον υποστήριξε ακόμη και στην πολιτική του πορεία.
Την ίδια περίοδο εμφανίστηκε και ένας άλλος γίγαντας του action cinema: ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.
Ο Σταλόνε παραδέχεται ότι δεν άντεχε ούτε να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο μαζί του.
«Ήταν μια πρόκληση. Νόμιζα ότι είχα βρει τη θέση μου και ξαφνικά βλέπω αυτόν τον τύπο, αυτή την ακίνητη δύναμη, έναν άνθρωπο με τεράστια αυτοπεποίθηση»
Ο ίδιος περιγράφει τη διαφορά τους χαρακτηριστικά: «Εγώ ήμουν ωμή δύναμη. Εκείνος ήταν μακιαβελικά ψύχραιμος».
Ο ανταγωνισμός τους οδήγησε σε έναν άτυπο αγώνα υπερβολής.
«Μεγαλύτερα όπλα, περισσότερος θόρυβος, περισσότερη δράση, διαμελισμένα σώματα — τα πάντα».
Σήμερα θεωρεί ότι μαζί δημιούργησαν ένα κινηματογραφικό είδος που δύσκολα θα επαναληφθεί: την υπερβολική action αισθητική της δεκαετίας του ’80.
«Ήταν σαν τον Ali και τον Frazier. Χρειάζεσαι αυτόν τον άνθρωπο που σε αναγκάζει να βγάλεις κάτι περισσότερο από μέσα σου».
Αργότερα έγιναν φίλοι, συνεργάστηκαν στο The Expendables και ο Σταλόνε τον υποστήριξε ακόμη και στην πολιτική του πορεία.
Το σώμα ως «πανοπλία» και η αποκάλυψη για τη βουλιμία
Για δεκαετίες, το μυώδες σώμα του Σταλόνε αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας του.
Ο ίδιος το αποκαλεί σήμερα «πανοπλία».
Ξεκίνησε να μεταμορφώνει το σώμα του καθώς εξελισσόταν ο Rocky και αργότερα ο Rambo.
«Ήθελα να σχεδιάσω το σώμα μου σαν τζάγκουαρ, σαν αιλουροειδές. Όχι μεγάλο σαν του Arnold, αλλά πιο άγριο, επιθετικό, ευλύγιστο και αθλητικό».
Η προσπάθεια αυτή, όμως, εξελίχθηκε σε εμμονή.
Και τότε κάνει μια αποκάλυψη που, όπως λέει, δεν είχε ξανακάνει δημόσια: «Έφτασα στο σημείο να γίνω βουλιμικός. Το ακούτε εδώ για πρώτη φορά».
Κατά τη διάρκεια του Rocky III, λέει ότι το ποσοστό λίπους στο σώμα του είχε πέσει στο 2,6%.
«Δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτα μέσα μου. Ή δεν ήθελα να το κρατήσω, γιατί είχα γίνει τόσο εμμονικός με το να παραμείνω σε εκείνο το επίπεδο φυσικής κατάστασης».
Παραδέχεται επίσης τη χρήση στεροειδών.
«Θεέ μου, φυσικά και πρέπει. Αλλά το κάνεις με ελεγχόμενο τρόπο — έξι εβδομάδες χρήση, έξι εβδομάδες διακοπή».
Η κατάχρηση του σώματός του είχε τεράστιο τίμημα.
Εννέα επεμβάσεις στη μέση, δύο στους ώμους και τρεις επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας στον αυχένα.
«Όλα πάνω μου κρατιούνται με σύρματα», λέει με το γνώριμο μαύρο χιούμορ του.
Για δεκαετίες, το μυώδες σώμα του Σταλόνε αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας του.
Ο ίδιος το αποκαλεί σήμερα «πανοπλία».
Ξεκίνησε να μεταμορφώνει το σώμα του καθώς εξελισσόταν ο Rocky και αργότερα ο Rambo.
«Ήθελα να σχεδιάσω το σώμα μου σαν τζάγκουαρ, σαν αιλουροειδές. Όχι μεγάλο σαν του Arnold, αλλά πιο άγριο, επιθετικό, ευλύγιστο και αθλητικό».
Η προσπάθεια αυτή, όμως, εξελίχθηκε σε εμμονή.
Και τότε κάνει μια αποκάλυψη που, όπως λέει, δεν είχε ξανακάνει δημόσια: «Έφτασα στο σημείο να γίνω βουλιμικός. Το ακούτε εδώ για πρώτη φορά».
Κατά τη διάρκεια του Rocky III, λέει ότι το ποσοστό λίπους στο σώμα του είχε πέσει στο 2,6%.
«Δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτα μέσα μου. Ή δεν ήθελα να το κρατήσω, γιατί είχα γίνει τόσο εμμονικός με το να παραμείνω σε εκείνο το επίπεδο φυσικής κατάστασης».
Παραδέχεται επίσης τη χρήση στεροειδών.
«Θεέ μου, φυσικά και πρέπει. Αλλά το κάνεις με ελεγχόμενο τρόπο — έξι εβδομάδες χρήση, έξι εβδομάδες διακοπή».
Η κατάχρηση του σώματός του είχε τεράστιο τίμημα.
Εννέα επεμβάσεις στη μέση, δύο στους ώμους και τρεις επεμβάσεις σπονδυλοδεσίας στον αυχένα.
«Όλα πάνω μου κρατιούνται με σύρματα», λέει με το γνώριμο μαύρο χιούμορ του.
«Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, δεν θα έκανα μόνος μου τα stunts»
Σήμερα δεν βλέπει πια το σώμα του ως πανοπλία. «Παίρνω πολλά χάπια για να συνεχίσω. Όλα αυτά είχαν τρομερό τίμημα».
Αν μπορούσε να συμβουλεύσει τον νεότερο εαυτό του, θα του έλεγε κάτι πολύ απλό: «Άσε κάποιον άλλο να κουβαλήσει τη σημαία και μην κάνεις μόνος σου τα stunts».
Όταν τον ρωτούν αν αυτή η συνεχής αυτοκαταστροφή είχε κάτι το μαζοχιστικό, η απάντηση είναι άμεση. «Πολύ μαζοχιστικό».
Και επιστρέφει ξανά στον πατέρα του.
«Όλα οδηγούν πίσω σε εκείνον και σε εκείνο το γήπεδο του πόλο: “Δεν θα με σπάσεις”. Αλλά τελικά σπας λίγο — σωματικά, όχι ψυχικά».
Στα 80 του χρόνια, ο Σταλόνε μιλά ανοιχτά για έναν ολόκληρο «λόφο» από τύψεις. «Είναι τρομερό. Είναι η ομίχλη του πολέμου, του πολέμου για να πετύχεις. Μπορείς να το αποδώσεις σε αυτό ή στον εγωκεντρισμό σου. Και πονάει».
Αλλά, όπως λέει, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να συνεχίσεις. «Το χθες πέθανε».
Έχει συγχωρήσει τους γονείς του;
Παύση.
«Έχω αποδεχτεί ότι ήταν αυτοί που ήταν. Υποθέτω ότι θα μπορούσες να πεις πως ναι, τους έχω συγχωρήσει».
Το χαρακτηρίζει «μια εύθραυστη συνθήκη ειρήνης».
«Τι θα κάνουμε; Θα κυκλοφορούμε φωνάζοντας στα φαντάσματα; “Γύρνα πίσω, δεν τελειώσαμε!”; Δεν μπορώ».
Σήμερα προσπαθεί, όπως λέει, να εκτιμά κάθε δευτερόλεπτο.
«Ας είμαστε ειλικρινείς. Μπορώ να δω το φως στο τέλος του τούνελ».
Κι αν για μισό αιώνα η εικόνα του ταυτίστηκε με τον αήττητο άνδρα, τον Rocky και τον Rambo που σηκώνονταν πάντα ξανά, ο πραγματικός Σιλβέστερ Σταλόνε παραδέχεται σήμερα ότι πίσω από αυτή την πανοπλία υπήρχε πάντοτε κάτι πολύ διαφορετικό.
«Παρότι έφτιαξα αυτή την εικόνα ενός ανθρώπου με πανοπλία, στην πραγματικότητα έχω μεγάλη ενσυναίσθηση για ανθρώπους που απλώς δεν είχαν μια ευκαιρία στη ζωή».
Και ίσως, όπως λέει, αυτός να ήταν τελικά ο πραγματικός λόγος που ο Rocky άγγιξε τόσο βαθιά εκατομμύρια ανθρώπους.
Σήμερα δεν βλέπει πια το σώμα του ως πανοπλία. «Παίρνω πολλά χάπια για να συνεχίσω. Όλα αυτά είχαν τρομερό τίμημα».
Αν μπορούσε να συμβουλεύσει τον νεότερο εαυτό του, θα του έλεγε κάτι πολύ απλό: «Άσε κάποιον άλλο να κουβαλήσει τη σημαία και μην κάνεις μόνος σου τα stunts».
Όταν τον ρωτούν αν αυτή η συνεχής αυτοκαταστροφή είχε κάτι το μαζοχιστικό, η απάντηση είναι άμεση. «Πολύ μαζοχιστικό».
Και επιστρέφει ξανά στον πατέρα του.
«Όλα οδηγούν πίσω σε εκείνον και σε εκείνο το γήπεδο του πόλο: “Δεν θα με σπάσεις”. Αλλά τελικά σπας λίγο — σωματικά, όχι ψυχικά».
Στα 80 του χρόνια, ο Σταλόνε μιλά ανοιχτά για έναν ολόκληρο «λόφο» από τύψεις. «Είναι τρομερό. Είναι η ομίχλη του πολέμου, του πολέμου για να πετύχεις. Μπορείς να το αποδώσεις σε αυτό ή στον εγωκεντρισμό σου. Και πονάει».
Αλλά, όπως λέει, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να συνεχίσεις. «Το χθες πέθανε».
Έχει συγχωρήσει τους γονείς του;
Παύση.
«Έχω αποδεχτεί ότι ήταν αυτοί που ήταν. Υποθέτω ότι θα μπορούσες να πεις πως ναι, τους έχω συγχωρήσει».
Το χαρακτηρίζει «μια εύθραυστη συνθήκη ειρήνης».
«Τι θα κάνουμε; Θα κυκλοφορούμε φωνάζοντας στα φαντάσματα; “Γύρνα πίσω, δεν τελειώσαμε!”; Δεν μπορώ».
Σήμερα προσπαθεί, όπως λέει, να εκτιμά κάθε δευτερόλεπτο.
«Ας είμαστε ειλικρινείς. Μπορώ να δω το φως στο τέλος του τούνελ».
Κι αν για μισό αιώνα η εικόνα του ταυτίστηκε με τον αήττητο άνδρα, τον Rocky και τον Rambo που σηκώνονταν πάντα ξανά, ο πραγματικός Σιλβέστερ Σταλόνε παραδέχεται σήμερα ότι πίσω από αυτή την πανοπλία υπήρχε πάντοτε κάτι πολύ διαφορετικό.
«Παρότι έφτιαξα αυτή την εικόνα ενός ανθρώπου με πανοπλία, στην πραγματικότητα έχω μεγάλη ενσυναίσθηση για ανθρώπους που απλώς δεν είχαν μια ευκαιρία στη ζωή».
Και ίσως, όπως λέει, αυτός να ήταν τελικά ο πραγματικός λόγος που ο Rocky άγγιξε τόσο βαθιά εκατομμύρια ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου