Πώς γυρίστηκαν εμβληματικές σκηνές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου -Αυτοσχεδιασμοί και ευτράπελα που μπήκαν στο σενάριο

Τις έχουμε δει δεκάδες φορές. Τις έχουμε αγαπήσει μέσα από τις τηλεοπτικές μας οθόνες, έχουμε γελάσει με τις ατάκες τους και έχουμε συγκινηθεί με τις ιστορίες τους. Κάθε φορά, όμως, μένει η ίδια απορία: πώς θα ήταν άραγε να τις ανακαλύπτεις για πρώτη φορά μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα, μπροστά στη μεγάλη οθόνη;

Όσοι είχαν την τύχη να ζήσουν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο στην εποχή της ακμής του γνώρισαν από κοντά τη λάμψη, τη ζωντάνια και τη μοναδική ατμόσφαιρα των πρώτων προβολών.

Σήμερα, μέσα από τις ιστορίες των γυρισμάτων, τους αυθόρμητους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών και τις μικρές λεπτομέρειες που κρύβονται πίσω από εμβληματικές σκηνές, ανακαλύπτουμε ξανά τη γοητεία μιας εποχής που δημιούργησε κινηματογραφικές στιγμές οι οποίες παραμένουν αξέχαστες.

Επιλέξαμε μερικές από τις πιο αγαπημένες κωμικές ταινίες, αφού όπως έλεγε και ο Τσάρλι Τσάπλιν «μία μέρα χωρίς γέλιο είναι μία χαμένη μέρα».

Γιώργος Κωνσταντίνου – Προφιτερόλ («Χτυποκάρδια στο θρανίο»)

Από τις πλέον αγαπημένες μας σκηνές ήταν αυτή με προφιτερόλ στην ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο», όπου ο Γιώργος Κωνσταντίνου προσπαθεί να καταλάβει για ποιο γλυκό του μιλά ο σερβιτόρος του καφενείου.

Ο ίδιος είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή του: «Νοµίζω ότι έγινε µε τη µία, γιατί το είχαµε παίξει στο θέατρο έναν χειµώνα ολόκληρο. Το ήξερα απ’ έξω και ανακατωτά. Το θέµα ήταν ότι η συγκεκριµένη σκηνή ήταν 80% δική µου. Εγώ την αυτοσχεδίασα, µε πολύ ωραίο και έξυπνο κείµενο του Σακελλαρίου, αλλά ήταν πέντε ατάκες. Ο αυτοσχεδιασµός ήταν δικός µου».

Μάλιστα αποκάλυψε, ότι αυτή του η έμπνευση ήταν καθοριστική. «Μετά το προφιτερόλ, µε έκαναν πρωταγωνιστή. Πήγα σε θέατρο και µε έβαλαν στην ταµπέλα ως πρωταγωνιστή. Ενώ όταν έκανα το προφιτερόλ, πριν στον θίασο ήµουν έβδοµος», είχε σημειώσει.

Κώστας Χατζηχρήστος – Τα χαστούκια στον Βέγγο («Ο Ηλίας του 16ου»)

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας ήταν το «αεριωθούμενο» χαστούκι του Κώστα Χατζηχρήστου στον Θανάση Βέγγο. Στη βιογραφία του ο Κώστας Χατζηχρήστος ανέφερε: «Θυμάμαι σε αυτήν την ταινία τα βάσανα που πέρασε ο Θανάσης Βέγγος, εξαιτίας μίας σκηνής που έπρεπε να φάει ένα χαστούκι».

Ο σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός πλάκωσε, κυριολεκτικά, στα χαστούκια τον συμπρωταγωνιστή του, Θανάση Βέγγο, σε μία σκηνή, το σενάριο της οποία περιλάμβανε μόλις ένα χαστούκι.

Κι όμως, ο Χατζηχρήστος δεν σταμάτησε στο ένα, με αποτέλεσμα η έκπληξη του Βέγγου να είναι απόλυτα αληθινή. Μάλιστα, οι φήμες της εποχής ήθελαν τους δύο ηθοποιούς να μη μιλιούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού ο Βέγγος ήταν θυμωμένος με τον αυτοσχεδιασμό του Χατζηχρήστου και τα χαστούκια που έφαγε.

Ρένα Βλαχοπούλου: Ο κουβάς στο κεφάλι, η «κοκκάλω» και οι κερκυραϊκές εκφράσεις

Είχε τον τίτλο της «βασίλισσας του αυτοσχεδιασμού». Και όχι μία άδικη προσφώνηση για την αγαπημένη Ρένα Βλαχοπούλου.

Ο Αλέκος Σακελλάριος έχει περιγράψει αναλυτικά, πως η Βλαχοπούλου, έφτιαξε μόνη της την αστεία σκηνή στην «Θεία μου τη χίπισσα»: «Θυμάμαι είχαμε μια σκηνή που κάνει την καθαρίστρια και επειδή δεν ήθελε να την δει και να την αναγνωρίσει ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, πρέπει να κρυφτεί κάτω από ένα τραπέζι μέχρι να φύγει. Αφού λοιπόν της είπα τι πρέπει να κάνει και πώς πρέπει να κινηθεί, ξεκινήσαμε το γύρισμα. Η Ρένα, κρατώντας τον κουβά στα χέρια, καθώς γυρίζαμε τη σκηνή, βάζει τον κουβά στο κεφάλι , σκοντάφτει, πέφτει κάτω, γλιστράει στα νερά και τέλος πάντων προσπαθούμε όλοι να δούμε πού θα τελειώσει όλο αυτό το αυτοσχέδιο πανδαιμόνιο που δημιούργησε. Ο καμεραμάν ρωτάει απορημένος -«Τι να κάνω;», μου γνέφει. «Να σταματήσω ή να συνεχίσω να τραβάω; – Τράβα, του κάνω. Η σκηνή τελείωσε μετά από αρκετή ώρα και πραγματικά ήταν ένα αριστούργημα. Δεν πετάξαμε τίποτα από το φιλμ».

Αυτοσχεδιασμούς έκανε και στην «Κόμισσα της Κέρκυρας», όπου σύμφωνα με τον Σακελλάριο, όλες οι Κερκυραϊκές ατάκες ήταν δικές προσθήκες στο σενάριο. Αλήστου μνήμης το «ω ψυχή τσι ψυχής μου μπουγαρίνι μου, τσαντσαμίνι μου».

Μία ακόμη ξεχωριστή ατάκα της Ρένας Βλαχοπούλου ήταν η «κοκκάλω». Όπως αναφέρεται στα αρχεία της Φίνος Φιλμ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινας «Μια τρελή τρελή σαραντάρα», η Ρένα Βλαχοπούλου αποκάλεσε την Τασσώ Καββαδία “κοκκάλω”, σκορπίζοντας άφθονο γέλιο στους συντελεστές.

Έτσι, ο Γιάννης Δαλιανίδης αποφάσισε να ξαναγυρίσει πολλές σκηνές της ταινίας προσθέτοντας την συγκεκριμένη ατάκα.

Τράβα μαλλί, ένα χαμένο παπούτσι και η γούρνα με τα ζωύφια («Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»)

Πολλές ιστορίες αυτοσχεδιασμού αλλά και ευτράπελα είχε η ξεκαρδιστική κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι». Απολαυστική για μία ακόμη φορά η Ρένα Βλαχοπούλου, καθώς και οι Χρόνης Εξαρχάκος, Βαγγέλης Σειληνός και Μαρία Ιωαννίδου.

Η all time classic σκηνή με το «Τράβα μαλλί» ήταν μία πραγματική πτήση. Όπως διηγήθηκε σε συνέντευξή της η Μαρία Ιωαννίδου, «το πλάνο ήταν αληθινό. Ο πιλότος ήταν ξαπλωμένος στο… πάτωμα και ο οπερατέρ τραβούσε τον Χρόνη που υποτίθεται ότι το πιλοτάριζε. Όμως ο Εξαρχάκος είχε φοβηθεί πάρα πολύ, σχεδόν είχε βάλει τα κλάματα, γιατί ήταν επικίνδυνη σκηνή. Αναγκαστήκαμε να προσγειωθούμε δύο φορές για να συνέλθει! Είχαμε πετάξει κανονικά με το αεροπλάνο το οποίο ήταν του Αλέξανδρου Ωνάση! Μας το είχε παραχωρήσει και φτάσαμε μέχρι την Αίγυπτο!».

Αναφορικά με τη σκηνή που έχασε το παπούτσι της διηγήθηκε πως ήταν πραγματική και… μπήκε στο σενάριο επειδή άρεσε, ενώ στο σημείο που βλέπουν την όαση και τρέχουν να ξεδιψάσουν, το πλάνο γυρίστηκε στη Λούτσα κάπου μέσα στο χωριό (τότε) σε μια «γούρνα όπου ποτίζονταν τα ζώα».

Και μάλιστα, επειδή η ίδια σιχαινόταν, αφού η γούρνα είχε κάθε λογής ζωύφια, η Βλαχοπούλου της… έχωσε το κεφάλι στο νερό για να ολοκληρωθεί το γύρισμα.

Γιάννης Γκιωνάκης: «Πορτοκαλάδα από πορτοκάλια θέτε;» («Τα κίτρινα γάντια»)

Στην υπέροχη αυτή ταινία, παρά τις ωραίες ερμηνείες των πρωταγωνιστών, εκείνος που ξεχώρισε ήταν ο Γιάννης Γκιωνάκης.

Ο ρόλος είναι αρκετά μικρός, αλλά αξέχαστος. Ο ηθοποιός ακολούθησε το σενάριο των Σακελλάριου – Γιαννακόοπουλου με τις αμίμητες ατάκες, αλλά η ερμηνεία ήταν δική του έμπνευση.

Όπως έχει αναφέρει η Finos Films, ο Γκιωνάκης ως Γιάννης Μπρίλης μιμήθηκε έναν «χαζούλη» τύπο που κυκλοφορούσε στα θεατρικά καμαρίνια εκείνης της εποχής.

Ο αφελής, αλλά πολύ συμπαθής άντρας, ενέπνευσε τον ηθοποιό στην ομιλία και τις γκριμάτσες που του χάρισαν, σύμφωνα με πολλούς, την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του.

Κώστας Βουτσάς – «Φσστ Μπόινγκ!» («Κάτι να καίει»)

Μια από τις πιο απολαυστικές στιγμές του παλιού καλού κινηματογράφου έρχεται από την ταινία «Κάτι να καίει» και το τραγούδι που όλοι μας θυμόμαστε με τίτλο «Φσστ Μπόινγκ!» με ερμηνευτή τον Κώστα Βουτσά. Το επιφώνημα αυτό εμπνεύστηκε ο ίδιος ο ηθοποιός, καθώς την ώρα των γυρισμάτων όταν αυτοσχεδίασε, ο Δαλιανίδης ενθουσιάστηκε και επέλεξε να το κρατήσει.

Μέχρι σήμερα είναι ένα από τα κομμάτια που όταν ακούμε μας προκαλεί γέλιο αφού δεν μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας την απίστευτή σκηνή της ταινίας.

Οι αυτοσχεδιασμοί του Χατζηχρήστου έφτιαξαν τον («Μπακαλόγατο»)

Είναι μία ταινία που πραγματικά την έχουμε μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά. Όσες φορές, όμως, και να τη δει κανείς είναι δύσκολο να συγκρατήσει τα γέλια του. Ο Κώστας Χατζηχρήστος κυριολοεκτικά την έχτισε πάνω στις αυτοσχεδιαστικές του ατάκες.

Και δεν είναι άλλη από τον «Ζήκο» ή αλλιώς «Της κακομοίρας».

Η ταινία είναι βασισμένη στο θεατρικό έργο των αδερφών Γιαννακόπουλων. Ο ίδιος ο Κώστας Χατζηχρήστος απευθύνθηκε στο συγγραφικό δίδυμο και ζήτησε να του γράψουν ένα έργο για να το μεταφέρει στον κινηματογράφο.

Τα δυο αδέρφια απάντησαν ότι δούλευαν πάνω σε μια ιδέα, αλλά ότι είχαν γράψει μόλις εφτά ή οκτώ σελίδες, όπως είχε αφηγηθεί ο στενός φίλος του ηθοποιού Βύρων Μακρίδης.